1. Czy nerwicę można wyleczyć? Męczę się już pół roku, chodziłem do psychologa przez miesiąc, ale bez efektu. Co robić dalej?
Nie zniechęcać się. Terapia zaburzeń nerwicowych jest niestety długotrwała i wymaga od chorego wiele wysiłku. Jeżeli dolegliwości stają się bardzo dokuczliwe warto zgłosić się do lekarza – istnieje możliwość zastosowania leków, łagodzących objawy. Ważne, aby nie rezygnować z psychoterapii – to najlepsza forma leczenia nerwic.

2. Moja matka ma nerwicę. Czy ja też zachoruję?
Niekoniecznie. Zaburzenia nerwicowe nie są dziedziczne. Wystąpienie nerwicy jest związane z pewną predyspozycją, wynikającą z cech charakteru oraz negatywnych doświadczeń i stresujących bodźców, na które dana osoba jest narażona w codziennym życiu.

3. Gdy patrzę w dół z dziesiątego piętra to miękną mi nogi i muszę odsunąć się od okna. Czy to akrofobia?
Nie. Osoba cierpiąca na akrofobię (lęk wysokości) odczuwa paniczny lęk przed znalezieniem się w wysoko położonym miejscu. Gdyby miał Pan akrofobię nie byłby Pan w stanie wyjść na dziesiąte piętro. Na samą myśl o pobycie na takiej wysokości odczuwałby Pan silny lęk i niepokój. Uczucie miękkich nóg, zawrotów głowy przy patrzeniu w dół ze znacznej wysokości jest rzeczą normalną.

4. Czy da się wyleczyć klaustrofobię zamykając chorego w małym pomieszczeniu i czekając aż przekona się, że nie jest to nic strasznego – taka terapia szokowa?
Odradzam jakichkolwiek prób „oswajania” chorego z przedmiotem jego fobii. Można wywołać efekt zupełnie odwrotny, nie mówiąc już o zagrożeniu np. zawałem serca. Niedopuszczalne jest stosowanie „terapii szokowej” wobec osoby cierpiącej na fobię. Leczenie fobii należy zostawić specjalistom, a chorego wspierać w jego drodze do zdrowia.